1Ու Եփրեմի լեռնէն Միքա անունով մարդ մը կար: 2Եւ անիկա իր մօրը ըսաւ, Քեզմէ առնուած այն հազար հարիւր կտոր արծաթը, որու համար անէծք տուիր ու իմ առջեւս զրուցեցիր, ահա այն արծաթը իմ քովս է, զանիկա ես առի. ու մայրը անոր ըսաւ, Որդեակ իմ, Տէրը քեզ օրհնէ: 3Եւ անիկա հազար հարիւր կտոր արծաթը իր մօրը դարձուց. բայց անոր մայրը ըսաւ, Ես այն արծաթը իմ ձեռքէս բոլորովին Տէրոջը նուիրեցի իմ տղուս համար, անով քանդակած ու թափծու կուռք շինելու համար. ուստի հիմա զանիկա քեզի ետ կու տամ: 4Իսկ Միքա այն արծաթը իր մօրը դարձուց. և մայրը երկու հարիւր կտոր արծաթ առաւ, ու զանոնք ոսկերիչին տուաւ, ան ալ անոնցմով քանդակած ու թափծու կուռք շինեց. և անոնք Միքայի տունը դրուեցան: 5Ու այս մարդը Միքա` աստուածներու տուն մը ունեցաւ. ու եփուտ և թերափիմ շինեց, ու իր տղոցը մէկը օրհնեց որ իրեն քահանայ եղաւ: 6Այն օրերը Իսրայէլի մէջ թագաւոր չկար. ամէն մարդ իր աչքին հաճելի եղածը կ’ընէր: 7Եւ Յուդայի ազգատոհմէն ու Յուդայի Բեթլէհէմէն պատանի մը կար. և անիկա Ղեւտացի էր, ու հոն կը բնակէր պանդուխտի պէս: 8Եւ այս մարդը Յուդայի Բեթլէհէմ քաղաքէն ելաւ, որպէս զի ապրուստ գտած տեղը պանդխտութիւն ընէ, ու ճամբորդութիւն ընելով` մինչև Եփրեմի լեռը ու մինչև Միքայի տունը եկաւ: 9Եւ Միքա անոր ըսաւ, Ուրկէ՞ կու գաս: Ու անիկա անոր ըսաւ, Ես Ղեւտացի եմ ու Յուդայի Բեթլէհէմէն կու գամ, և ապրուստ գտած տեղս պանդխտանալու կ’երթամ: 10Ու Միքա անոր ըսաւ, Իմ քովս բնակէ, և ինծի հայր ու քահանայ եղիր. և ես քեզի տարուէ տարի տասը կտոր արծաթ, ձեռք մը փոխելու հանդերձ ու քու ուտելիքդ կու տամ: 11Եւ Ղեւտացին հոն գնաց: Ու Ղեւտացին այն մարդուն հետ բնակելու հաւանութիւն տուաւ. և այս պատանին անոր որդիներէն մէկուն պէս եղաւ անոր: 12Ու Միքա Ղեւտացին օրհնեց, և պատանին անոր քահանան եղաւ, ու Միքայի տունը կը բնակէր: 13Եւ Միքա ըսաւ, Հիմա աղէկ գիտեմ որ Տէրը ինծի բարիք պիտի ընէ, քանզի այս Ղեւտացին իմ քահանաս եղաւ: