1Եւ Յոբ պատասխան տուաւ ու ըսաւ, 2Մինչև ե՞րբ հոգիս պիտի վշտացնէք, Ու զիս խօսքերով պիտի ճնշէք: 3Արդէն տասը անգամ է որ զիս կը մեղադրէք. Չէք ամչնար որ զիս կ’ապշեցնէք: 4Եւ եթէ արդարև ես սխալեր եմ, Իմ սխալմունքս իմ քովս կը մնայ: 5Եթէ անպատճառ ամբարտաւանութեամբ խօսիլ կ’ուզէք ինծի դէմ, Ու ամօթս երեսս զարնել, 6Գիտցէք ուրեմն որ զիս Աստուած կործանեց, Ու իր ցանցը իմ վրաս դարձուց: 7Ահա ինծի եղած անիրաւութեանը համար կ’աղաղակեմ, ու պատասխան տուող չկայ. Կը բողոքեմ, բայց դատաստան չկայ: 8Անիկա իմ ճամբաս գոցեց, այնպէս որ չեմ կրնար անցնիլ. Իմ շաւիղներուս վրայ խաւար դրաւ: 9Զիս իմ փառքէս մերկացուց, Ու գլխէս թագը վերցուց: 10Զիս ամէն կողմէ աւրեց, ու ես գացի, Ու իմ յոյսս ծառի մը պէս արմատէն խլեց: 11Անոր բարկութիւնը իմ վրաս բորբոքեցաւ, Ու զիս իր թշնամիներուն կարգը դրաւ: 12Անոր գունդերը մէկտեղ եկան, Ու ճամբանին ինծի դէմ պատրաստեցին, Ու վրանիս բոլորտիքը բանակեցան: 13Անիկա իմ եղբայրներս ինծմէ հեռացուց, Ու արդարև ծանօթներս օտարացան ինծմէ: 14Ազգականներս զիս թողուցին, Ու իմ ճանչուորներս զիս մոռցան: 15Իմ տունս բնակողները ու աղախիններս զիս անծանօթ մէկը սեպեցին, Ու անոնց աչքին առջև օտարական եղայ: 16Ծառաս կանչեցի, ու անիկա պատասխան չտուաւ, Թէև բերնովս անոր աղաչեցի: 17Իմ շունչս ատելի եղաւ կնոջս, Ու իմ աղաչանքներս` իմ մօրս որովայնին որդիներուն: 18Փոքր տղաքն ալ զիս կ’անարգեն, Ու երբ կ’ելլեմ ինծի դէմ կը խօսին: 19Բոլոր մտերիմ բարեկամներս ինծմէ զզուեցան, Ու իմ սիրականներս ինծի դէմ դարձան: 20Ոսկորներս մորթիս ու մարմնիս փական. Միայն ակռաներուս կաշիովը ազատեցայ: 21Ով իմ բարեկամներս, դուք ողորմեցէք ինծի, Ողորմեցէք ինծի, քանզի Աստուծոյ ձեռքը ինծի դպաւ: 22Ինչո՞ւ Աստուծոյ պէս զիս կը հալածէք, Ու մարմինէս չէք կշտանար: 23Երանի՜ թէ հիմա խօսքերս գրուէին. Երանի՜ թէ գիրքի մը մէջ քանդակուէին: 24Երկաթէ գրիչով կապարի վրայ Ու քարի վրայ յաւիտեան փորագրուէին: 25Վասն զի գիտեմ որ իմ Փրկիչս ողջ է: Ու անիկա վերջին ժամանակը պիտի ելլէ երկրի վրայ: 26Ու թէև մորթէս ետքը այս ալ փճանայ, Բայց իմ մարմնովս զԱստուած պիտի տեսնեմ, 27Զոր ես ինծի համար պիտի տեսնեմ, Ու իմ աչքերս պիտի դիտեն զանիկա, և ոչ թէ ուրիշը. Երիկամունքներս իմ ներսիդիս կը հալին: 28Պէտք էր ըսէիք, Ինչո՞ւ կը հալածենք զանիկա. Որովհետև բանին արմատը իմ վրաս գտնուեցաւ: 29Սուրէն վախցէք. վասն զի բարկութեան պատիժը սուրն է, Որպէս զի գիտնաք թէ դատաստան կայ: