Պատիժ, ապաշխարութիւն, յոյս

1Ես այն մարդն եմ, որ տառապանք տեսայ անոր բարկութեան գաւազանովը. 2Զիս տարաւ խաւարի մէջ պտտցուց, և ոչ թէ լոյսի մէջ: 3Այո, ինծի դէմ դարձաւ, ամէն օր իր ձեռքը իմ վրաս դարձուց: 4Իմ մարմինս ու մորթս մաշեց, ոսկորներս կոտրտեց: 5Ինծի դէմ պատնէշներ շինեց, և զիս դառնութեամբ ու նեղութեամբ շրջապատեց: 6Զիս մութ տեղեր նստեցուց շատոնցմէ մեռածներուն պէս: 7Իմ բոլորտիքս ցանգ քաշեց, ու չեմ կրնար դուրս ելլել. իմ շղթաներս ծանրացուց: 8Մինչև անգամ աղաղակած ու կանչած ատենս` անիկա իմ աղօթքս մերժեց: 9Իմ ճամբաներս տաշուած քարերով շրջապատեց, իմ շաւիղներս ծռեց: 10Անիկա ինծի դարանակալ արջու պէս, ու ծածուկ տեղեր պահուըտած առիւծի պէս եղաւ: 11Իմ ճամբաներս խոտորցուց և զիս պատառեց, զիս ամայի ըրաւ: 12Իր աղեղը լարեց ու զիս նետի նպատակի պէս կայնեցուց: 13Իր նետերը երիկամունքներուս մէջ խոթեց: 14Իմ բոլոր ժողովուրդիս ծաղր եղայ, ու բոլոր օրը անոնց երգը: 15Զիս դառնութիւններով կշտացուց, զիս օշինդրով գինովցուց: 16Նաև ակռաներս խիճերով կոտրտեց, զիս մոխիրով ծածկեց: 17Այսպէս իմ հոգիս խաղաղութենէ հեռացուցիր, բարիքը մոռցայ. 18Ու ըսի, Կորսուեցաւ իմ զօրութիւնս և իմ ակնկալութիւնս Տէրոջմէ: 19Յիշէ իմ տառապանքս ու թշուառութիւնս, օշինդրը ու դառնութիւնը: 20Իմ հոգիս միշտ կը յիշէ զանոնք ու իմ ներսիդիս կը նուաստանայ: 21Ասիկա միտքս կը բերեմ, անոր համար յոյս կ’ունենամ: 22Տէրոջը ողորմութիւններէն է որ չհատանք, վասն զի անոր գթութիւնը չպակսեցաւ. 23Անոնք ամէն առտու կը նորոգուին. քու ճշմարտութիւնդ մեծ է: 24Իմ հոգիս ըսաւ, Տէրը իմ բաժինս է, այս պատճառաւ անոր պիտի յուսամ, 25Տէրը բարի է իրեն ապաւինողներուն ու զինք փնտռող հոգիին: 26Տէրոջը փրկութեանը սպասելը ու լռութեամբ յուսալը աղէկ է: 27Աղէկ է մարդուս որ իր երիտասարդութեան ատենը լուծը կրէ: 28Առանձին կը նստի ու լուռ կը կենայ, քանզի լուծը անոր վրայ դրուեցաւ: 29Իր բերանը հողին կու տայ, ըսելով թէ Թերեւս յոյս կայ. 30Իր ծնօտը զանիկա զարնողին կու տայ, ու նախատինքով կը կշտանայ: 31Բայց Տէրը յաւիտեան չմերժեր 32Վասն զի թէև ցաւ կու տայ, իր ողորմութեան շատութիւնովը գթութիւն ալ կ’ընէ: 33Քանզի իր կամքովը նեղութիւն չտար, ու մարդու որդիները չտրտմեցներ: 34Երկրի բոլոր բանտարկեալները ոտքի տակ ճզմելը, 35Բարձրեալին առջև մարդու մը իրաւունքը ծռելը, 36Մարդու մը իր դատին մէջ անիրաւութիւն ընելը Տէրոջը հաճելի չէ: 37Ո՞վ է անիկա որ կը խօսի ու անոր խօսքը կը կատարուի, քանի որ Տէրը հրամայած չէ: 38Միթէ բարիքը ու չարիքը Բարձրեալին բերնէն չե՞լլեր: 39Ապրող մարդը ինչո՞ւ տրտունջ ընէ, մարդը իր մեղքերուն պատիժին համար``: 40Մեր ճամբաները քննենք ու փորձենք և Տէրոջը դառնանք: 41Մեր սիրտերը մեր ձեռքերուն հետ երկինքը եղող Աստուծոյն վերցնենք: 42Մենք յանցանք ըրինք ու ապստամբեցանք, դուն թողութիւն չտուիր: 43Բարկութեամբ ծածկեցիր քու երեսդ ու մեզ հալածեցիր, մեռցուցիր ու չխնայեցիր: 44Քեզ ամպով ծածկեցիր, որպէս զի մեր աղօթքը չանցնի: 45Մեզ ժողովուրդներուն մէջտեղը խոտան ու անարգ ըրիր: 46Մեր բոլոր թշնամիները մեզի դէմ բերաննին բացեր են: 47Մեր վրայ վախ ու գուբ, աւերում ու կոտորած եկաւ: 48Իմ ժողովուրդիս աղջկան բեկմանը համար աչքէս ջուրի հեղեղներ կ’իջնեն: 49Իմ աչքս անդադար արցունք կը թափէ, ու բնաւ հանգստութիւն պիտի չունենայ, 50Մինչև Տէրը երկինքէն նայի ու տեսնէ: 51Իմ քաղաքիս բոլոր աղջիկներուն համար աչքս հոգւոյս նեղութիւն կու տայ: 52Իմ թշնամիներս զուր տեղ անդադար զիս ճնճղուկի պէս կ’որսան: 53Իմ կեանքս գուբի մէջ կտրեցին, վրաս քար նետեցին: 54Ջուրերը գլխէս վեր բարձրացան. ըսի թէ Ես կտրուեցայ. 55Խորունկ գուբէն քու անունդ կանչեցի, ով Տէր: 56Իմ ձայնս լսեցիր. իմ հառաչանքիս ու աղաղակիս քու ականջդ մի գոցեր: 57Քեզի կանչած օրս մօտեցար, ըսիր թէ Մի վախնար: 58Իմ հոգւոյս դատը վարեցիր, ով Տէր, իմ կեանքս ազատեցիր: 59Ով Տէր, ինծի եղած զրկանքը տեսար. իմ իրաւունքս պաշտպանէ: 60Անոնց բոլոր վրէժխնդրութիւնը, անոնց ինծի դէմ ունեցած բոլոր դիտաւորութիւնները տեսար: 61Անոնց նախատինքը լսեցիր, ով Տէր, անոնց ինծի դէմ ունեցած բոլոր դիտաւորութիւնները, 62Իմ վրաս ելլողներուն շրթունքները ու ամէն օր ինծի դէմ անոնց խորհած հնարքները: 63Անոնց նստելուն ու ելլելուն նայէ. ես անոնց երգն եմ: 64Ով Տէր, անոնց հատուցում պիտի ընես` իրենց ձեռաց գործերուն համեմատ: 65Անոնց սրտի թմրութիւն պիտի տաս, քու անէծքդ պիտի տաս անոնց: 66Բարկութեամբ պիտի հալածես զանոնք, ու Տէրոջը երկինքներուն տակէն բնաջինջ պիտի ընես: