Կորսուած ոչխարը (Մատթ. 18:12-14)

1Եւ բոլոր մաքսաւորները ու մեղաւորները անոր կը մօտենային իրմէ լսելու համար: 2Եւ փարիսեցիները ու դպիրները տրտունջ կ’ընէին ու կ’ըսէին, Ասիկա մեղաւորները կ’ընդունի, ու անոնց հետ կ’ուտէ: 3Եւ անիկա այս առակը խօսեցաւ անոնց՝ ըսելով, 4Ձեզմէ ո՞վ է այն մարդը որ հարիւր ոչխար ունենայ, և անոնցմէ մէկը կորսնցնէ, իննսունըինը չը՞ ձգեր անապատին մէջ, ու այն կորսուածին ետևէն երթար, մինչև զանիկա գտնէ, 5Ու երբ կը գտնէ, ուրախանալով իր ուսերուն վրայ կը դնէ զանիկա: 6Եւ տունը գալով, կը կանչէ բարեկամները ու դրացիները, ու անոնց կ’ըսէ, Ուրախ եղէք ինծի հետ, վասն զի իմ կորսուած ոչխարս գտայ: 7Ձեզի կ’ըսեմ որ այսպէս ուրախութիւն պիտի ըլլայ երկինքը մէկ մեղաւորի համար որ կ’ապաշխարէ, քան թէ իննսունըինը արդարներու համար` որոնց ապաշխարութիւն պէտք չէ:

Կորսուած դրամը

8Կամ թէ ո՞վ է այն կինը որ տասը դրամ ունենայ, ու եթէ դրամ մը կորսնցնէ, ճրագ չը՞վառեր, ու տանը մէջ աւել զարներ և զգուշութեամբ փնտռեր, մինչև գտնէ: 9Ու երբ կը գտնէ, կը կանչէ բարեկամները ու դրացիները, և կ’ըսէ, Ուրախ եղէք ինծի հետ, վասն զի իմ կորսնցուցած դրամս գտայ: 10Այնպէս ալ, ձեզի կ’ըսեմ, ուրախութիւն կ’ըլլայ Աստուծոյ հրեշտակներուն առջև մէկ մեղաւորի համար որ կ’ապաշխարէ:

Անառակ որդին

11Եւ ըսաւ, Մարդ մը երկու որդի ունէր. 12Ու անոնցմէ պզտիկը հօրը ըսաւ, Հայր, քու ստացուածքէդ ինծի իյնալու բաժինը տուր ինծի. ան ալ բաժնեց անոնց իր ունեցածը: 13Եւ շատ օրեր չանցած` պզտիկ որդին բոլոր բաները ժողվեց ու հեռու երկիր մը գնաց, և հոն անառակութեամբ ապրելով իր ունեցածը փճացուց: 14Ու երբ ամէնը հատցուց, այն երկրին մէջ սաստիկ սով մը եղաւ, ու ինք սկսաւ չքաւոր ըլլալ: 15Եւ գնաց այն երկրին քաղաքացիներէն մէկուն քով մտաւ, ան ալ իր ագարակը ղրկեց զանիկա` խոզեր արածելու համար: 16Եւ կը փափաքէր խոզերուն կերած եղջիւրէն իր փորը լեցնել, ու մէ°կը չէր տար անոր: 17Եւ ինքզինքին գալով` ըսաւ, Քանի՜ բանուորներ կան իմ հօրս տանը հացով լեցուած, ու ես հոս սովամահ կը կորսուիմ. 18Ելլեմ, երթամ իմ հօրս, և ըսեմ անոր, Հայր, մեղանչեցի երկինքին դէմ ու քու առջևդ, 19Եւ ալ արժանի չեմ քու որդիդ ըսուելու. զիս քու վարձկաններէդ մէկուն պէս ըրէ: 20Ու ելաւ իր հօրը եկաւ. և մինչ դեռ ինք շատ հեռու էր, հայրը տեսաւ զանիկա ու գութը շարժեցաւ, և վազելով` անոր պարանոցին վրայ ինկաւ ու համբուրեց զանիկա: 21Որդին ալ ըսաւ անոր, Հայր, մեղանչեցի երկինքի դէմ ու քու առջևդ, և ալ արժանի չեմ քու որդիդ ըսուելու: 22Բայց հայրը ըսաւ իր ծառաներուն, Հանեցէք առաջին պատմուճանը ու հագցուցէք անոր, և մատանի դրէք անոր ձեռքը, ու կօշիկներ` անոր ոտքերը: 23Եւ պարարտ զուարակը բերէք, մորթեցէք, և ուտենք և ուրախ ըլլանք. 24Վասն զի այս իմ որդիս մեռած էր ու ողջնցաւ, կորսուած էր ու գտնուեցաւ. և սկսան ուրախ ըլլալ: 25Ու անոր մեծ որդին ագարակն էր, ու երբ կու գար ու տանը մօտեցաւ, նուագարաններուն և պարերուն ձայնը լսեց: 26Ու ծառաներէն մէկը իրեն կանչելով` կը հարցնէր թէ այս ի՞նչ է: 27Անիկա ալ ըսաւ անոր, Եղբայրդ եկաւ, ու հայրդ պարարտ զուարակը մորթեց, վասն զի ողջ առողջ ձեռք ձգեց զանիկա: 28Իսկ ինք բարկացաւ ու չէր ուզեր ներս մտնել. ուստի իր հայրը դուրս ելլելով կ’աղաչէր անոր: 29Եւ անիկա պատասխան տալով` ըսաւ հօրը, Ահա այսչափ տարի է որ քեզի կը ծառայեմ, ու բնաւ քու խօսքէդ դուրս չելայ, ու ինծի երբէք ուլ մը չտուիր, որ իմ բարեկամներուս հետ ուրախութիւն ընէի: 30Բայց երբ եկաւ այդ քու որդիդ, որ քու ստացուածքդ բոզերու հետ կերաւ, անոր մորթեցիր պարարտ զուարակը: 31Եւ անիկա ըսաւ անոր, Որդեակ, դուն միշտ ինծի հետ ես, ու իմ բոլոր ունեցածս քուկդ է: 32Սակայն պէտք էր ուրախ ըլլալ և խնդալ, վասն զի այս քու եղբայրդ մեռած էր ու ողջնցաւ, կորսուած էր ու գտնուեցաւ: