Դաւ Յիսուսին դէմ

1Բաղարջակերաց տօնը մօտեցաւ որ Զատիկ կ’ըսուէր. 2Եւ քահանայապետները ու դպիրները կը փնտռէին թէ ի°նչպէս սպաննեն զանիկա, քանզի ժողովուրդէն կը վախնային:

Յուդայ Յիսուսը մատնել կը համաձայնի

3Եւ սատանայ` Իսկարիովտացի մականուանեալ Յուդային ներսը մտաւ, որ տասուերկուքին համրանքէն էր: 4Եւ գնաց քահանայապետներուն ու իշխաններուն հետ խօսք ըրաւ թէ ի°նչպէս զանիկա մատնէ անոնց: 5Անոնք ալ ուրախացան և խոստացան անոր ստակ տալ: 6Ու ինք վրան առաւ, և պատեհութիւն մը կը փնտռէր որպէս զի զանիկա մատնէ անոնց առանց բազմութեանը ժողուելուն:

Յիսուս զատիկը ուտելու կը պատրաստուի

7Եւ բաղարջակերաց օրը եկաւ, որուն մէջ պէտք էր զատիկը մորթել: 8Ու ղրկեց Պետրոսը և Յովհաննէսը ու ըսաւ, Գացէք պատրաստեցէք մեզի զատիկը որպէս զի ուտենք: 9Անոնք ալ ըսին անոր, Ո՞ւր կ’ուզես որ պատրաստենք: 10Եւ ըսաւ անոնց, Ահա երբ քաղաքը մտնէնք, ձեզի մարդ մը պիտի պատահի որ ուսին վրայ ջուրի սափոր մը կը տանի. անոր ետեւէն գացէք այն տունը ուր ինք կը մտնէ. 11Եւ այն տանը տէրոջը ըսէք, Վարդապետը կ’ըսէ քեզի, Ո՞ւր է օթեւանը ուր աշակերտներուս հետ մէկտեղ զատիկը ուտեմ: 12Ան ալ ձեզի յարդարուած մեծ վերնատուն մը պիտի ցուցնէ, հոն պատրաստեցէք: 13Եւ գացին գտան ինչպէս իրենց ըսաւ, ու զատիկը պատրաստեցին:

Տէրոջը ընթրիքը

14Ու երբ ժամը հասաւ, սեղան նստաւ և տասուերկու առաքեալները իրեն հետ: 15Ու ըսաւ անոնց, Փափաքելով փափաքեցայ որ այս զատիկը ձեզի հետ ուտեմ իմ չարչարուելէս առաջ: 16Քանզի կ’ըսեմ ձեզի որ ալ բնաւ ասկէ պիտի չուտեմ` մինչև Աստուծոյ թագաւորութեանը մէջ կատարուի: 17Եւ գաւաթը առաւ, գոհացաւ ու ըսաւ, Առէք ասիկա ու բաժնեցէք ձեր մէջ. 18Վասն զի ձեզի կ’ըսեմ որ բնաւ որթին բերքէն պիտի չխմեմ մինչև Աստուծոյ թագաւորութիւնը գայ: 19Եւ հաց առաւ, գոհացաւ, կտրեց և տուաւ անոնց ու ըսաւ, Այս է իմ մարմինս, որ ձեզի համար տրուած է. ասիկա ըրէք զիս յիշելու համար: 20Նոյնպէս ալ գաւաթը առաւ ընթրիքէն ետև ու ըսաւ, Այս գաւաթը նոր ուխտ է իմ արիւնովս, որ ձեզի համար կը թափուի: 21Բայց ահա զիս մատնողին ձեռքը ինծի հետ այս սեղանն է: 22Եւ յիրաւի Որդին մարդոյ կ’երթայ` ինչպէս սահմանուած է, բայց վա՜յ այն մարդուն` որուն ձեռքով անիկա կը մատնուի: 23Եւ անոնք սկսան իրենց մէջ հարցուփորձ ընել` թէ իրենցմէ ո°վ է որ այն բանը պիտի ընէ:

Վեճ՝ մեծութեան մասին

24Վէճ մըն ալ եղաւ անոնց մէջ` թէ իրենցմէ ո°վ մեծ պիտի սեպուի: 25Եւ անիկա ըսաւ անոնց, Ազգաց թագաւորները անոնց կը տիրեն, և անոնք որ կ’իշխեն անոնց` բարերար կը կոչուին: 26Բայց դուք այնպէս պիտի չըլլաք, հապա ան որ ձեր մէջ մեծ է, պզտիկին պէս թող ըլլայ, և առաջնորդը սպասաւորին պէս: 27Քանզի ո՞վ է մեծը, սեղան նստո՞ղը թէ սպասաւորը. չէ՞ որ սեղան նստողը. սակայն ես ձեր մէջ սպասաւորի մը պէս եմ: 28Եւ դուք անոնք էք` որ միշտ ինծի հետ կը կենայիք իմ փորձութիւններուս մէջ. 29Ես ալ ձեզի թագաւորութիւն մը ուխտ կ’ընեմ, ինչպէս իմ Հայրս ինծի թագաւորութիւն մը ուխտ ըրաւ. 30Որպէս զի դուք իմ սեղանէս ուտէք ու խմէք իմ թագաւորութեանս մէջ, և աթոռներու վրայ նստիք Իսրայէլի տասուերկու ցեղերը դատելու:

Յիսուս Պետրոսին ուրանալը կը գուշակէ

31Եւ Տէրը ըսաւ, Սիմոն, Սիմոն, ահա սատանայ ձեզ փնտռեց, որ ցորենի պէս խարբալէ. 32Բայց ես քեզի համար աղօթք ըրի որպէս զի քու հաւատքդ չպակսի և դուն երբ դարձի գաս, քու եղբայրներդ ալ հաստատէս: 33Իսկ ինք ըսաւ անոր, Տէր, ես պատրաստ եմ քեզի հետ բանտ երթալու ալ, մեռնելու ալ: 34Եւ անիկա ըսաւ, Պետրոս, քեզի կ’ըսեմ որ այսօր հաւը պիտի չխօսի մինչև դուն երեք անգամ ուրանաս` ըսելով թէ զիս չես ճանչնար:

Քսակ, պարկ և թուր

35Եւ ըսաւ անոնց, Երբ ձեզ ղրկեցի առանց քսակի ու պարկի և կօշիկներու, բանի մը կարօտ եղա՞ք: 36Անոնք ալ ըսին, Բանի մըն ալ չէ. ետքը ըսաւ, Բայց հիմա ան որ քսակ ունի, թող իրեն հետ առնէ, նոյնպէս ալ պարկը. և ան որ թուր չունի, թող իր հանդերձը ծախէ ու իրեն թուր մը ծախու առնէ. 37Քանզի կ’ըսեմ ձեզի որ այս գրուած բանն ալ պէտք է որ իմ վրաս կատարուի, Եւ անօրէններու հետ սեպուեցաւ. քանզի ինչ որ ինծի համար որոշուած է, կատարուելու վրայ է: 38Անոնք ալ ըսին. Տէր ահա հոս երկու թուր կայ. ան ալ ըսաւ անոնց, Հերիք են:

Յիսուս ձիթենեաց լեռան վրայ կ’աղօթէ

39Ու ելաւ իր սովորութեանը պէս Ձիթենեաց լեռը գնաց. աշակերտներն ալ իր ետևէն գացին: 40Երբ այն տեղը հասաւ, ըսաւ անոնց, Աղօթք ըրէք որպէս զի փորձութեան մէջ չմտնէք: 41Եւ ինք անոնցմէ զատուեցաւ քարընկէցի մը չափ, ու ծունկի վրայ գալով աղօթք կ’ընէր, 42Ու կ’ըսէր, Հայր, եթէ կ’ուզես, այս գաւաթը ինծմէ անցուր. բայց ոչ թէ իմ կամքս` հապա քուկդ թող ըլլայ: 43Ու երկինքէն հրեշտակ մը երևցաւ անոր և կը զօրացնէր զանիկա. ու սաստիկ նեղութեան մէջ ըլլալով` աւելի ջերմեռանդութեամբ աղօթք կ’ընէր: 44Եւ իր քրտինքը արիւնի մեծ կաթիլներու պէս էր, որ գետինը կը թափուէր: 45Եւ աղօթքէն ելլելով աշակերտներուն քով եկաւ, ու գտաւ զանոնք տրտմութենէն քնացած. 46Եւ ըսաւ անոնց, Ինչո՞ւ կը քնանաք. ելէք աղօթք ըրէք որպէս զի փորձութեան մէջ չմտնէք:

Յիսուսին ձերբակալութիւնը

47Ու երբ դեռ կը խօսէր, ահա բազմութիւն մը, և Յուդա ըսուածն ալ, տասուերկուքէն մէկը, անոնց առջևէն կ’երթար, ու Յիսուսի մօտեցաւ որպէս զի զանիկա համբուրէ: 48Բայց Յիսուս ըսաւ անոր, Յուդա, համբուրելո՞վ կը մատնես Որդին մարդոյ: 49Երբ անոր բոլորտիքը եղողները տեսան ինչ որ պիտի ըլլար, ըսին անոր, Տէր, թուրով զարնե՞նք: 50Եւ անոնցմէ մէկը քահանայապետին ծառային զարկաւ ու մէկդի հանեց անոր աջ ականջը: 51Պատասխան տուաւ Յիսուս ու ըսաւ, Թող տուէք մինչև այդ տեղը. և դպաւ անոր ականջին ու բժշկեց զանիկա: 52Եւ Յիսուս իր վրայ եկող քահանայապետներուն ու տաճարին իշխաններուն ու ծերերուն ըսաւ, Իբր թէ աւազակի՞ վրայ ելաք սուրերով ու բիրերով: 53Ամէն օր ձեզի հետ էի տաճարին մէջ, և ինծի ձեռք չզարկիք. բայց այս է ձեր ժամանակը ու խաւարին իշխանութիւնը:

Պետրոս Յիսուսը կ’ուրանայ

54Ու զանիկա բռնելով տարին ու քահանայապետին տունը մտցուցին. Պետրոս ալ հեռուանց անոր ետևէն կ’երթար: 55Երբ կրակ վառեցին գաւիթին մէջ ու մէկտեղ նստան, Պետրոս ալ նստաւ անոնց մէջ: 56Աղախին մը տեսնելով զանիկա որ կրակին քով նստեր էր, նայեցաւ անոր ու ըսաւ, Ասիկա ալ անոր հետ էր: 57Բայց Պետրոս ուրացաւ զանիկա ու ըսաւ, Ով կին, ես զանիկա չեմ ճանչնար: 58Եւ քիչ մը ետքը ուրիշ մը տեսաւ զանիկա ու ըսաւ, Դուն ալ անոնցմէ ես. և Պետրոս ըսաւ, Ով մարդ, ես անոնցմէ չեմ: 59Եւ ժամու մը չափ անցնելէն ետև` ուրիշ մըն ալ կը պնդէր ու կ’ըսէր, Յիրաւի ասիկա ալ անոր հետ էր, վասն զի Գալիլեացի է: 60Բայց Պետրոս ըսաւ, Ով մարդ, չեմ գիտեր ի°նչ կը զրուցես դուն. և քանի որ իր խօսքը բերանն էր, իսկոյն հաւը խօսեցաւ: 61Եւ Տէրը դարձաւ ու Պետրոսի նայեցաւ. Պետրոս ալ միտքը բերաւ Տէրոջը խօսքը որ իրեն ըսեր էր թէ Դեռ հաւը չխօսած` երեք անգամ պիտի ուրանաս զիս: 62Ու Պետրոս դուրս ելլելով դառնապէս լացաւ:

Յիսուս կը ծաղրուի ու կը ծեծուի

63Եւ այն մարդիկը որոնք Յիսուսը կը պահէին, ծաղր կ’ընէին զանիկա ու կը ծեծէին. 64Եւ անոր աչքերը ծածկելով` անոր երեսին կը զարնէին, ու կը հարցնէին իրեն` ըսելով, Մարգարէացիր, Ո՞վ է ան որ քեզի զարկաւ: 65Եւ ուրիշ շատ բաներ կը զրուցէին իրեն հայհոյելով:

Յիսուս ատեանին առջև

66Ու երբ առտու եղաւ, ժողովուրդին ծերակոյտը, քահանայապետները և դպիրները ժողվուեցան, ու տարին զանիկա իրենց ատեանը և ըսին, Եթէ Քրիստոսը դուն ես, ըսէ մեզի: 67Ըսաւ անոնց, Եթէ ձեզի ըսեմ ալ` պիտի չհաւատաք. 68Եւ եթէ ձեզի բան մը հարցնեմ, ինծի պատասխան պիտի չտաք, ոչ ալ զիս պիտի արձակէք: 69Ասկէ ետև Որդին մարդոյ Աստուծոյ զօրութեանը աջ կողմը պիտի նստի: 70Եւ ամէնը ըսին, Ուրեմն դուն Աստուծոյ Որդի՞ն ես. ինք ալ ըսաւ անոնց, Դուք կ’ըսէք թէ ես եմ: 71Եւ անոնք ըսին, Ալ ի՞նչ պէտք է մեզի վկայութիւն, վասն զի մենք մեզմէ ատոր բերնէն լսեցինք: