Տաբերա կոչուեցաւ այդ տեղը

1Եւ ժողովուրդը չարաչար տրտունջ կ’ընէր Տէրոջը առջև. ու Տէրը լսեց, և իր բարկութիւնը բորբոքեցաւ, ու անոնց մէջ Տէրոջը կրակը վառեցաւ, և բանակին ծայրերը եղողները կորսնցուց: 2Եւ ժողովուրդը աղաղակեց Մովսէսի. ու Մովսէս աղօթեց Տէրոջը, և կրակը դադարեցաւ: 3Եւ այն տեղին անունը Տաբերա դրաւ, Տէրոջը կրակին անոնց մէջ այրելուն համար: 4Եւ անոնց մէջի խառնիճաղանճ բազմութիւնը շատ ցանկացան. ու Իսրայէլի որդիներն ալ դարձեալ լացին, և ըսին, Ո՞վ մեզի ուտելու միս պիտի տայ. 5Եգիպտոսի մէջ մեր ձրի կերած ձուկերը, վարունգները ու սեխերը և պրասները ու սոխերը և խստորները միտքերնիս կու գան: 6Եւ հիմա մեր անձը չորցաւ. մանանայէն զատ ուրիշ բան մը չկայ աչքերնուս առջև: 7Եւ մանանան գինձի սերմի պէս, ու անոր գոյնը սուտակի գոյնի պէս էր: 8Ժողովուրդը կը պտըտէր ու կը ժողվէր զայն, և աղացքի մէջ կ’աղային, կամ անկանի մէջ կը ծեծէին. և պտուկներու մէջ կ’եփէին, ու անկէ շօթեր կը շինէին. և անոր համը իւղոտ գաթաներու համին պէս էր: 9Եւ գիշերը երբ բանակին վրայ ցօղ կ’իջնէր, մանանան ալ անոր վրայ կ’իջնէր:

Մովսէս եօթանասուն առաջնորդներ կ’ընտրէ

10Այն ատեն Մովսէս լսեց որ ժողովուրդը իրենց տոհմերովը ամէն մէկը իր վրանին դուռը կու լան. և Տէրոջը բարկութիւնը խիստ բորբոքեցաւ, ու Մովսէսի ալ գէշ երեւցաւ այս բանը: 11Եւ Մովսէս ըսաւ Տէրոջը, Ինչո՞ւ քու ծառադ չարչարեցիր, ու ինչո՞ւ քու առջեւդ շնորհք չգտայ, որ այս բոլոր ժողովուրդին բեռը իմ վրաս կը դնես: 12Միթէ ե՞ս եմ յղացեր այս բոլոր ժողովուրդը, կամ ե՞ս եմ ծներ ասոնք, որ ինծի կ’ըսես, Դայեակի մը կաթնկեր տղան գիրկը առնելուն պէս զանոնք գիրկըդ առ, ու տար մինչև այն երկիրը զոր անոնց հայրերուն տալու երդում ըրիր: 13Ես ուրկէ՞ միս պիտի ունենամ, որ այս բոլոր ժողովուրդին տամ. քանզի իմ բոլորտիքս կու լան ու կ’ըսեն, Միս տուր մեզի որ ուտենք: 14Ես մինակ չեմ կրնար կրել այս բոլոր ժողովուրդը, վասն զի այս ինծի շատ ծանր է: 15Եւ եթէ ինծի այսպէս պիտի ընես, կ’աղաչեմ, մէկէն մեռցուր զիս, եթէ շնորհք գտայ քու առջեւդ, որպէս զի իմ չարիքս չտեսնեմ: 16Եւ Տէրը ըսաւ Մովսէսի, Ինծի Իսրայէլի ծերերէն եօթանասուն հոգի ժողվէ, զորոնք դուն գիտես թէ ժողովուրդին ծերերը ու գլխաւորներն են. և զանոնք ժողովքի խորանը բեր, ու հոն քեզի հետ կայնին. 17Եւ ես հոն պիտի իջնեմ ու խօսիմ քեզի հետ. և քու վրադ եղած Հոգիէն պիտի առնեմ, ու անոնց վրայ պիտի դնեմ, որպէս զի ժողովուրդին բեռը վերցնեն քեզի հետ, ու դուն մինակ չվերցնես: 18Եւ ըսէ ժողովուրդին, Վաղուան համար սրբուեցէք, ու միս պիտի ուտէք. վասն զի Տէրոջը ականջներուն լացիք` ըսելով, Ո՞վ մեզի միս պիտի կերցընէ. քանզի Եգիպտոսի մէջ աղէկ կ’ապրէինք. ուստի Տէրը ձեզի միս պիտի տայ, ու դուք պիտի ուտէք: 19Դուք ոչ թէ միայն մէկ օր պիտի ուտէք, և ոչ երկու օր, ոչ հինգ օր, ոչ տասը օր, ոչ ալ քսան օր. 20Լման մէկ ամիս մինչև քթերնէդ դուրս գալը պիտի ուտէք, այնպէս որ զզուիք. որովհետև ձեր մէջ եղող Տէրը արհամարհեցիք, և անոր առջև լացիք` ըսելով, Ինչո՞ւ մենք Եգիպտոսէ ելանք: 21Եւ Մովսէս ըսաւ, Այս ժողովուրդը, որոնց մէջ կը գտնուիմ, վեց հարիւր հազար հետեւակ հոգի են, ու դուն ըսիր, Ես անոնց միս պիտի տամ` որ լման մէկ ամիս ուտեն. 22Անոնց բավական ըլլալու համար միթէ բոլոր ոչխարները ու արջառները մորթուի՞ն. կամ անոնց բաւական ըլլալու համար ծովուն բոլոր ձուկերը մէկտեղ հաւաքուի՞ն: 23Եւ Տէրը ըսաւ Մովսէսի, Միթէ տկա՞ր է Տէրոջը ձեռքը. հիմա կը տեսնես թէ քեզի ըսածիս պէս պիտի ըլլա՞յ թէ ոչ: 24Եւ Մովսէս ելաւ, ու Տէրոջը խօսքերը ժողովուրդին զրուցեց. և ժողովուրդին ծերերէն եօթանասուն հոգի ժողվեց, ու զանոնք խորանին բոլորտիքը կայնեցուց: 25Եւ Տէրը ամպի մը մէջ իջաւ, ու անոր հետ խօսեցաւ, և անոր վրայ եղած Հոգիէն առաւ, ու այն եօթանասուն ծերերուն վրայ դրաւ. և եղաւ որ Հոգին անոնց վրայ հանգչելուն` մարգարեութիւն ըրին, բայց անկէ ետև չըրին: 26Եւ երկու հոգի բանակին մէջ մնացին, մէկուն անունը Ելդադ էր ու միւսին անունը Մովդադ. և Հոգին հանգչեցաւ անոնց վրայ. ու անոնք այն գրուողներէն էին, բայց խորանը եկած չէին. և բանակին մէջ մարգարէութիւն կ’ընէին: 27Եւ պատանի մը վազեց ու պատմեց Մովսէսի և ըսաւ, Ելդադ ու Մովդադ մարգարէութիւն կ’ընեն բանակին մէջ: 28Եւ Նաւէի որդին Յեսու, Մովսէսի ընտրեալ ծառան, պատասխան տուաւ ու ըսաւ, Տէր իմ Մովսէս, արգիլէ զանոնք: 29Եւ Մովսէս ըսաւ անոր, Ինծի՞ համար կը նախանձիս. երանի՜ թէ Տէրոջը բոլոր ժողովուրդը մարգարէներ ըլլային, և Տէրը իր Հոգին անոնց վրայ դնէր: 30Եւ Մովսէս բանակը քաշուեցաւ, ինք ու Իսրայէլի ծերերը:

Տէրը լորամարգիներ կը ղրկէ

31Եւ Տէրոջմէն հով մը ելաւ, ու ծովուն կողմէն լորամարգիներ բերաւ, ու բանակին վրայ մէկ օրուան ճամբայ մէկ կողմէն և մէկ օրուան ճամբայ միւս կողմէն` բանակին բոլորտիքը տարածեց, երկրի երեսին վրայէն երկու կանգունի չափ բարձր: 32Եւ ժողովուրդը այն բոլոր օրը ու բոլոր գիշերը և հետեւեալ բոլոր օրը ելլելով` լորամարգիները ժողվեցին. քիչ ժողվողը տասը քոռ ժողվեց. և իրենց համար բանակին բոլորտիքը չորնալու փռեցին զանոնք: 33Եւ երբ դեռ միսը իրենց ակռաներուն վրայ էր, տակաւին չծամուած` Տէրոջը բարկութիւնը ժողովուրդին վրայ բորբոքեցաւ. ու Տէրը խիստ մեծ հարուածով զարկաւ ժողովուրդը: 34Եւ այն տեղին անունը Կիբրօթ-հաթթավա դրուեցաւ, վասն զի հոն թաղեցին ցանկացող ժողովուրդը: 35Եւ Կիբրօթ-հաթթավայէ Ասերովթ չուեց ժողովուրդը, ու Ասերովթի մէջ մնացին: