Գլխաւոր երաժշտին, Իդիթունի վրայ․ Սաղմոս Դաւթի։

1Յիրաւի իմ անձս լռիկ կը սպասէ Աստուծոյ․ Անկէ է իմ փրկութիւնս․ 2Յիրաւի ան է իմ վէմս ու փրկութիւնս․ Իմ ապաւէնս է, շատ պիտի չսասանիմ։ 3Մինչև ե՞րբ մարդու վրայ կը յարձակիք․ Դուք ամէնդ պիտի կոտրտէք զանիկա, Ծռած պատի ու խախտած ցանկի պէս։ 4Արդարև իր պատիւէն ձգելու խորհուրդ կ’ընեն․ Ստութիւն կը սիրեն․ Իրենց բերնովը կ’օրհնեն, Բայց իրենց սրտովը կ’անիծեն։ (Սէլա։) 5Ով իմ անձս, միայն Աստուծոյ սպասէ, Վասն զի անկէ է իմ յոյսս։ 6Յիրաւի ան է իմ վէմս ու փրկութիւնս․ Իմ ապաւէնս է, պիտի չսասանիմ։ 7Աստուծմէ է իմ փրկութիւնս ու փառքս․ Իմ զօրութեանս վէմը ու իմ ապաւէնս Աստուած է։ 8Ամէն ժամանակ անոր յուսացէք, ով ժողովուրդ․ Անոր առջև սիրտերնիդ թափեցէք․ Աստուած ապաւէն է մեզի։ (Սէլա։) 9Արդարև ռամիկ մարդիկը փուճ են, Ազնուական մարդիկը սուտ են․ Եթէ կշիռքի մէջ դրուելու ըլլան, Ամէնն ալ ունայնութենէն թեթև են։ 10Հարստահարութեան մի յուսաք, Ու յափշտակութեան վրայ փուճ յոյս մի դնէք․ Հարստութիւնը եթէ շատնայ, Անոր վրայ սիրտ մի դնէք։ 11Մէկ անգամ խօսեցաւ Աստուած․ Երկու անգամ լսեցի ասիկա, Թէ զօրութիւնը Աստուծոյ է։ 12Ողորմութիւնն ալ քուկդ է, ով Տէր, Վասն զի ամէն մէկուն իր գործին համեմատ հատուցում կ’ընես։