Գլխաւոր երաժշտին, Կիթթիթի վրայ. Կորխի որդիներուն Սաղմոսը․

1Ի°նչպէս սիրելի են քու բնակարաններդ, Ով զօրաց Տէր: 2Իմ անձս կը փափաքի ու նաև կը մարի Տէրոջը սրահներուն համար. Իմ սիրտս ու մարմինս ցնծութեամբ կ’աղաղակեն Կենդանի Աստուծոյն: 3Ճնճղուկն ալ տուն գտաւ, Ու ծիծեռնիկը իրեն բոյն` իր ձագերը դնելու համար, Քու սեղաններուդ քով, ով զօրաց Տէր, Իմ Թագաւորս ու Աստուածս: 4Երանի՜ անոնց որ քու տանդ մէջ կը բնակին. Անոնք անդադար քեզ պիտի օրհնեն: (Սէլա:) 5Երանի՜ այն մարդոց որոնց զօրութիւնը քեզմէ է, Ու իրենց սրտին մէջ տանդ ճամբաները կան: 6Արտասուաց հովիտէն անցնելով աղբիւրի պէս կ’ընեն զանիկա. Առաջին անձրևն ալ օրհնութիւնով պիտի ծածկէ զանիկա*: 7Անոնք զօրութենէ զօրութիւն կ’երթան, Մինչև որ Սիօնի մէջ Աստուծոյ առջև երևնան: 8Ով Տէր, զօրաց Աստուած, լսէ իմ աղօթքս, Ականջ դիր, ով Յակոբի Աստուածը: (Սէլա:) 9Ով մեր վահանը Աստուած, տես, Ու քու օծեալիդ երեսը նայէ: 10Վասն զի քու սրահներուդ մէջ Մէկ օրը հազարէն աղէկ է. Աւելի ընտրեցի իմ Աստուծոյս տանը շէմին վրայ կենալ, Քան թէ ամբարշտաց վրաններուն մէջ բնակիլ: 11Քանզի Տէր Աստուած արև ու վահան է. Տէրը շնորհք ու փառք պիտի տայ. Բարութիւն մը պիտի չպակսեցնէ Ուղղութեամբ քալողներէն: 12Ով զօրաց Տէր, Երանելի է քեզի յուսացող մարդը: