Եղբայրդ մի դատիր

1Հաւատքի մէջ տկար եղողը ընդունեցէք՝ ոչ թէ տարակուսական որոշմունքներով։ 2Մէկը կը հաւատայ որ ամէն բան կրնայ ուտել, և ան որ տկար է՝ կանանչեղէն կ’ուտէ։ 3Ան որ կ’ուտէ՝ չուտողը թող չանարգէ, ու ան որ չուտեր ուտողը թող չդատէ, վասն զի Աստուած զանիկա ընդուներ է։ 4Դուն ո՞վ ես որ ուրիշին ծառան կը դատես. իր Տէրոջը կը կանգնի կամ կ’իյնայ. բայց պիտի կանգնի, վասն զի Աստուած կարող է զանիկա կանգնեցնել։ 5Մէկը մէկ օրը ուրիշ օրէ աւելի կը սեպէ, մէկն ալ ամէն օրը մէկ կսեպէ. թող ամէն մարդ իր միտքը հաճեցնէ։ 6Ան որ կը հոգայ օրը, Տէրոջը կը հոգայ, և ան որ չհոգար օրը, Տէրոջը չհոգար, ու ան որ կ’ուտէ, Տէրոջը կ’ուտէ, քանզի Աստուծմէ կը գոհանայ, և ան որ չուտեր, Տէրոջը չուտեր, ու Աստուծմէ կը գոհանայ։ 7Վասն զի մեզմէ մէ՛կը իր անձին համար չապրիր, ու մէ՛կը իր անձին համար չմեռնիր։ 8Քանզի եթէ ապրինք, Տէրոջը համար կ’ապրինք, և եթէ մեռնինք, Տէրոջը համար կը մեռնինք, ուրեմն թէ՛ ապրինք և թէ՛ մեռնինք, մենք Տէրոջն ենք։ 9Վասն զի Քրիստոս ալ անոր համար մեռաւ ու ապրեցաւ, որ առ հասարակ մեռելներուն ու կենդանիներուն իշխէ։ 10Իսկ դուն ինչո՞ւ քու եղբայրդ կը դատես, կամ դուն ինչո՞ւ քու եղբայրդ կ’անարգես. վասն զի ամէնս ալ Քրիստոսի ատեանին առջև պիտի կայնինք։ 11Վասն զի գրուած է, Ես կենդանի եմ, կ’ըսէ Տէրը, որ ամէն ծունկ ինծի պիտի ծռի, և ամէն լեզու Աստուծոյ պիտի խոստովանի։ 12Ուրեմն մեզմէ ամէն մէկը Աստուծոյ հաշիւ պիտի տայ իր անձին համար։

Եղբայրդ մի գաղթակղեցներ

13Ուստի ալ զիրար չդատենք, հապա աւելի այս որոշումը ըրէք միտքերնուդ մէջ՝ խոչ կամ գայթակղութիւն չդնել եղբօրը։ 14Զայս գիտեմ ու հաստատուած եմ Տէր Յիսուսով, որ բա՛ն մը ինքնիրմէ պիղծ չէ, բայց ով որ պիղծ կը սեպէ բան մը, անոր պիղծ է այն։ 15Իսկ եթէ կերակուրի համար քու եղբայրդ տրտմի, ալ դուն սիրով չվարուեցար. քու կերակուրովդ մի կորսնցներ զանիկա՝ որու համար Քրիստոս մեռաւ։ 16Արդ չըլլայ որ ձեր բարիին համար չար խօսին։ 17Վասն զի Աստուծոյ արքայութիւնը կերակուր ու խմելիք չէ, հապա արդարութիւն և խաղաղութիւն ու խնդութիւն Հոգւով Սրբով։ 18Քանզի եթէ մէկը այս բաներով Քրիստոսի կը ծառայէ, անիկա Աստուծոյ հաճելի է՝ ու մարդոց գովելի։ 19Ապա ուրեմն խաղաղութեան և իրարու շինութեան ետևէ ըլլանք։ 20Չըլլայ որ կերակուրի պատճառաւ Աստուծոյ գործը քակես. ամէն բան մաքուր է. միայն թէ այն մարդուն է գէշ, որ ուրիշի գայթակղութիւն տալով կ’ուտէ։ 21Աղէկ է միս չուտել և գինի չխմել, ոչ ալ բան մը ընել՝ որով քու եղբայրդ կը գլորի կամ կը գայթակղի կամ կը տկարանայ։ 22Դուն հաւատք ունի՞ս. զանիկա քեզի պահէ Աստուծոյ առջև. երանի՜ անոր որ անձը չդատապարտեր անով, զոր ինք կ’ընդունի։ 23Բայց ան որ խիղճ կ’ընէ, եթէ ուտէ՝ կը դատապարտուի, վասն զի ոչ թէ հաւատքով կ’ուտէ, քանզի ինչ բան որ հաւատքով չէ՝ մեղք է։