Ելիմելէք և իր ընտանիքը Մովաբ կը չուեն

1Դատաւորաց կառավարութեան օրերը երկրին վրայ սով եղավ. և Յուդայի Բեթլէհէմէն մարդ մը իր կնոջմով ու երկու որդիներով Մովաբի երկիրը պանդխտանալու գնաց. 2Եւ այն մարդուն անունը Ելիմելէք, ու կնոջը անունը Նոեմի, ու երկու որդիներուն անունները Մաալոն ու Քելլոն էին. անոնք Եփրաթացի էին Յուդայի Բեթլէհէմէն, և Մովաբի երկիրը գացին ու հոն բնակեցան։ 3Եւ Նոեմիի այրը Ելիմելէք մեռաւ, ու անիկա իր երկու որդիներովը մնաց, 4Որոնք իրենց Մովաբացի կիներ առին. մէկուն անունը Որփա, ու միւսին անունը Հռութ էր. և անոնք հոն տասը տարիի չափ նստան։ 5Ու Մաալոն և Քելլոն երկուքն ալ մեռան, և կինը իր երկու որդիներէն ու այրէն զուրկ մնաց։

Նոեմի և Հռութ Բեթլէհէմ կը դառնան

6Եւ անիկա իր երկու հարսերովը ելաւ, որ Մովաբի երկրէն դառնայ. քանզի Մովաբի երկրին մէջ լսել էր որ Տէրը իր ժողովուրդին այցելութիւն ըրեր է՝ անոնց հաց տալով։ 7Ու անիկա իր եղած տեղէն իր երկու հարսերուն հետ ելաւ, և Յուդայի երկիրը դառնալու համար ճամբորդութիւն կ’ընէին։ 8Ու Նոեմի իր երկու հարսերուն ըսաւ, Գացէք, և ամէն մէկդ թող իր մօրը տունը դառնայ. ու Տէրը ձեզի ողորմութիւն ընէ, ինչպէս դուք մեռածներուն ու ինծի ըրիք. 9Տէրը ձեզի տայ որ ամէն մէկդ իր էրկանը տունը հանգստութիւն գտնէ. ու զանոնք համբուրեց, և անոնք ձայներնին վերցնելով լացին. 10Ու անոր ըսին, Մենք անպատճառ քեզի հետ քու ժողովուրդիդ կը դառնանք։ 11Բայց Նոեմի ըսաւ, Ով իմ աղջիկներս, ետ դարձէք. ինչո՞ւ համար ինծի հետ պիտի երթաք. միթէ իմ արգանդիս մէջ ուրիշ տղաքներ կա՞ն, որ ձեզի այր ըլլան։ 12Ետ դարձէք, իմ աղջիկներս, ու գացէք. քանզի ես պառուեր եմ, ու նորէն պիտի չկարգուիմ. եթէ յոյս ունիմ ըսելով՝ այս գիշեր կարգուելու ըլլայի, ու տղաքներ ալ ծնանէի, 13Դուք մինչև անոնց մեծնալը պիտի սպասէի՞ք, և դուք ասոր համար պիտի չկարգուէիք ու այսպէ՞ս պիտի մնայիք. ոչ, աղջիկներս, քանզի ձեզի համար շատ կը ցաւիմ. որովհետև Տէրոջը ձեռքը իմ վրաս ծանրացաւ։ 14Ու անոնք նորէն ձայներնին վերցնելով լացին։ Եւ Որփա իր կեսուրը համբուրեց, բայց Հռութ անկէ չզատուեցաւ։ 15Սակայն Նոեմի ըսաւ, Ահա քու ներդ իր ժողովուրդին ու իր աստուածներուն դարձաւ. դուն ալ ներոջդ ետեւէն ետ դարձիր։ 16Եւ Հռութ ըսաւ, Իմ վրաս մի իյնար որ քեզ թողում, ու քեզմէ դառնամ. քանզի ուր որ երթաս՝ հոն պիտի երթամ, և ուր որ մնաս՝ հոն պիտի մնամ. քու ժողովուրդդ իմ ժողովուրդս ըլլայ, ու քու Աստուածդ իմ Աստուածս ըլլայ. 17Ուր որ մեռնիս՝ ես ալ հոն պիտի մեռնիմ ու հոն թաղուիմ. Տէրը ինծի այսպէս ու ասկէ աւելի ընէ, եթէ զիս քեզմէ մահուանէ ուրիշ բան մը զատէ։ 18Երբ Նոեմի տեսաւ որ անիկա միտքը դրեր է իրեն հետ գալու, ալ չխօեցաւ անոր։ 19Ու երկուքը մէկտեղ գացին, մինչև որ Բեթլէհէմ հասան. ու երբ Բեթլէհէմ մտան, ասոնց պատճառաւ բոլոր քաղաքը շարժեցաւ, ու կ՛ըսէին, Արդեօք Նոեմի ասիկա՞ է։ 20Եւ անիկա անոնց ըսաւ, Զիս Նոեմի մի կանչէք, զիս Մարա կանչեցէք. քանզի Ամենակարողը դառնութեամբ լեցուց զիս. 21Ես լեցուն գացի, ու Տէրը զիս պարապ դարձուց. ինչո՞ւ զիս Նոեմի կը կանչէք. քանզի Տէրը ինծի դէմ վկայութիւն տուաւ, ու Ամենակարողը զիս վշտացուց։ 22Այսպէս Նոեմի իր հարսին, Մովաբացի Հռութի, հետ Մովաբի երկրէն ետ դարձաւ. ու գարիի հնձոց սկիզբը Բեթլէհէմ հասան։